What would you like to do?

*در این سایت (و راستش، در بیشتر مردم این روزها):* بیشتر آدم‌های اینجا بلد نیستند ارتباط برقرار کنند یا واقعاً کسی را بشناسند. ذهن ما برای این ساخته نشده ورق زدن صدها چهره، قضاوت بر اساس ظاهر و شغل، همزمان با همه چت کردن. ما طوری طراحی شده‌ایم که آدم‌ها را به‌آرامی، در طول زمان و در زندگی واقعی بشناسیم. به همین دلیل است که بعضی‌ها پانزده تا بیست سال در این سایت‌ها مانده‌اند، وارد و خارج شده‌اند، یکی دو سال با کسی بوده‌اند، و بعد فهمیده‌اند که هرگز واقعاً او را نشناخته‌اند چون سؤالات اشتباه پرسیده شده. این زندگی کردن نیست. داری عمرت را هدر می‌دهی. تو هم یکی از همان‌هایی، یا می‌خواهی بشوی؟ تصمیم بگیر. هرکسی که اینجا می‌بینم، بار سنگینی از گذشته با خودش دارد ازدواج‌های شکست‌خورده، گذشته‌های دشوار، زخم‌های عاطفی که هنوز خوب نشده‌اند. احتمالاً به همین دلیل بیشتر اینجا. اما مشکل وقتی شروع می‌شود که آدم‌ها از آن سختی برای قضاوت نفر بعدی استفاده می‌کنند، پیش از آنکه او را به‌صورت فردی بشناسند، و به‌جای فهمیدن، همدیگر را مقصر می‌دانند. می‌فهمم چرا زنان دیوار دفاعی بالا می‌آورند کاملاً قابل درک است. آن دیوارها با اعتماد، یک‌به‌یک و در طول زمان پایین می‌آیند. اما این در پیامک اتفاق نمی‌افتد، به‌خصوص وقتی هر دو نفر همزمان با صد نفر دیگر هم صحبت می‌کنید. غیرممکن است. - - - - - **درباره‌ی من:** بازنشسته و آزاد هستم. می‌توانم به هرجا بروم و هر کاری بکنم. با هم می‌توانیم همه‌ی کارهایی را که همیشه آرزویش را داشتی اما فرصتش را نداشتی انجام بدهیم، و سال‌هایی را که حس می‌کنی از دست داده‌ای جبران کنیم. برای آدم درست، حاضرم محل زندگی‌ام را هم تغییر بدهم. خب... پایه‌ای؟ هستی؟